10 Eylül 2009 Perşembe

BUGÜN

İnsanoğlu bu umutsuz yaşayamıyor. Bazen öyle bir olay yaşıyorsun ki kendine yakın bir hedef koymadan hayatta tutunamayacağını hissediyorsun. Ve başlıyorsun o dala sımsıkı tutunmaya. Yaptığın her davranışta, aklına gelen her espride, yediğin her güzel şeyde ya da paylaşmaya fayda gördüğün her güzel varlıkda önce o tutunduğun dal geliyor aklına... Ancak ondan sonra, onu düşündükten sonra o espriye gülebiliyor, ancak o aklına geldiğinde o paylaşılası güzel şeyler anlam kazanıyor.


Gün geliyor ak sakallı dedeler rüyalarına girip tuttuğun o dalın sağlamlaşmasını sağlayan tılsımlar fısıldıyor kulağına, daha çok inanıyorsun.


Yüksek yüksek duvarlarının içinde o umudun krallığı yükseliyor.


Sonra gün geliyor. Tüm o acılara katlanmana yardımcı, o her kötü anda, her kabusta tutunduğun o dalın ellerinden kayıp gittiğini, belki de hiç bir zaman varolmadığını görüyorsun.

Yıkılıyorsun...


İşte öyle yıkıldım bugün,
hüznüme de geçmiyor sözüm.


2 yorum:

keçipb dedi ki...

umut...

Zeynep Aşkın dedi ki...

o maalesef inatla duruyor yerinde.