4 Ocak 2010 Pazartesi

KAR

Pencerenin kenarında elinde kalem kağıt ders çalışırken, arada sırada karlı dağlara bakıp hayallere dalarken pencerenin kenarına konan bir martının çığlığıyla yılın ilk karını görüp sevinçten boş evin içinde dört dönersen, mutluluktur işte bu!

Kar yağınca çok seviniyorum! Hep yağsın, yerler de tutsun istiyorum. Sonra dışarıda kar varsa tek başıma bile çıkıp kar oynayasım geliyor!


Nasıl da sakin sakin süzülüyor, martı da hala pencerenin kenarında şaşkın bakınıyor. Kar yağıyor, martı bakıyor, zeynep yazıyor...


Amanın kar hızlanıyor, Zeynep tırsıyor:))

1 yorum:

Bellek Kutusu dedi ki...

aaa, kar mı yağıyor, neresi orası?:)